bütün mevsimler tutsak düşse de yangına

her bahar dicle’yi emzirir dağlar...

bahar dicle’nin dağları kucakladığı yerde başlar

alışamam ölüme alışamam

ölüm insana aykırıdır alışamam

susmak insana aykırıdır susamam

yanı başımda bir yangın

eti yanar vatanımın susamam

yanıbaşımda ölüm çalıyor kapıları, duramam

çığlık olmak, ama her sessizliğe

çığlık olmak insana yaraşır

ölüme direnirim

tırnağımla dişimle ama alışamam ölüme

bir başına olmak önemli değil

bir gül, bir gül bırakabilmek arkadan gelenlere

tek başına bir mum

devirir geceyi

tek bir can

neleri neleri devirmez ki?

nedir bu sancı nedir?

hasretin yine başladı

sol yanım seninle birlik

işgal etmişsen yar ömrümü

ateşin düşmüş canıma

sen benim içimde, ben

diyarbekir içinde ağır ağır yanarım

dönerem bitmez

geçerem bir mermi gibi candan

yar senden geçemem

nasıl da özlemişem, sevda çeker canım

yangındır gayrı

bir uçtan bir uca sarılmıştır

her yan yeşile, sarıya, kırmızıya

dağlar damar damar olmuş, akar memleketin yüreğine

bugün keskin bıçak ağzı olsa da gökyüzü

bahar düşmüştür vatanıma

mavi erguvan dallar fışkırmıştır topraktan

can yürümüştür dallara

gayrı dört mevsim bahardır dağlardan akar

ne durursun ana görmisen, kar erir her yanda?

ne durursun ana tilili çek, çek tilili...

savaş ezgi.

sırrı süreyya'nın sesinden pek de güzel oldu bugün...